035 629 5963

Keuzestress bij dementie: minder is meer

Persoonsgerichte zorg is een ‘hot topic’. Zorgorganisaties in de ouderenzorg zijn druk bezig om hun zorg persoonsgericht(er) te laten zijn en met medewerkers in gesprek te gaan over persoonsgericht werken. Er worden plannen gemaakt, notities geschreven en (soms heel creatieve) oplossingen uitgewerkt. En dat is mooi, maar ben eens kritisch….. hoe persoonsgericht bent u werkelijk?

Mooie initiatieven
In de zorg verschijnen steeds meer mooie initiatieven van het hebben van aandacht voor de bewoner, haar achtergrond en omgeving. Zo lanceerde Omring vorig jaar een escaperoom om medewerkers spelenderwijs bekend te maken met persoonsgericht werken. Ook verschijnen er steeds meer vormen van het in kaart brengen van levensverhalen in de vorm van boeken of collages en zijn er talloze voorbeelden van reminiscentie koffers, kamers en tuinen om persoonlijke herinneringen op te halen. Gericht op de laatste levensfase van een bewoner, ontstaan ook steeds meer mooie initiatieven. Half mei mocht ik deelnemen aan de Planetree Tour bij Rivas Zorggroep, waar ze bij een van de verpleeghuislocaties een prachtig herdenkingsmonument hebben gemaakt voor overleden bewoners. In de tuin staat een kunstwerk waar familie na het overlijden van hun dierbare een steen met de naam mag leggen, ter herinnering. Daarnaast staan de technologische ontwikkelingen ook niet stil en is er hard gewerkt aan mooie oplossingen als medicatieherinneringen en knuffelrobots. Zo kan ik nog wel even doorgaan met het opsommen van stuk voor stuk leuke en mooie initiatieven en u kent er waarschijnlijk nog heel veel meer.

Keuzestress
Wat u waarschijnlijk óók herkent, is dat er in de woonkamers van de verpleeghuizen heel veel aanbod is, maar dat de bewoners hier maar weinig gebruik van maken. De spelletjes, boeken en alle andere mooie voorbeelden liggen in de kast en de bewoners zitten stilletjes voor zich uit te staren. Natuurlijk is dit op z’n tijd prima, maar we vinden het meestal toch een akelig beeld om onze eigen oude dag zo voor te stellen. Laten we even stilstaan bij een belangrijk kenmerk van dementie: het filteren van informatie kost tijd. Prikkels komen hard binnen en bij veel vragen ontstaat er keuzestress. Nu heb ik al keuzestress bij het kiezen van een restaurant, dus ik ben misschien geen goed voorbeeld. Maar tijdens een congres mocht ik meemaken wat keuzestress doet met een zaal vol mensen en dat heeft indruk gemaakt. Een simpele oefening van Barbara Oppelaar werd steeds een stapje moeilijker en er ging een golf van gelach, gevloek, stiltes en ohh’s en ahh’s door de zaal. Terwijl deze groep mensen toch geen hersenziekte heeft. Laat staan wat keuzestress met je doet, wanneer je brein niet meer volledig functioneert.

Vertel iets en……wacht
Hoe zouden we deze keuzestress kunnen minimaliseren?
Nodig iemand uit! Ik weet dat ik me op glad ijs begeef wanneer ik het heb over uitnodigen, want we willen natuurlijk geen aanbodgerichte zorg… Maar soms kan een klein beetje sturing geen kwaad. Dit geldt niet alleen bij mensen met dementie, maar ook bij het opvoeden van kinderen of het verkopen van een product. Geef meerkeuzevragen en nodig uit tot actie of gesprek. Bij kinderen: doe je zelf je jas aan of doet papa je jas aan? Bij producten: wilt u de auto met airconditioning of met lederen bekleding? Bij mensen met dementie: leg een prentenboek open, zet een foto met een vraag op tafel of vertel iets en……wacht. Laat mensen zelf initiatief nemen om te vertellen of iets te doen en kijk wat er gebeurt. Ik nodig u uit!

 Deze blog is geschreven door collega Malou van Bentum 

Reageer op dit bericht

Vul uw zoekopdracht in en druk op Enter.